تاریخ :1389/4/20
بازديد :17
|
زندگی همین فُرصتهایِ رو به راهیست، که گاهی داریم.
مدیریتِ زندگی، مدیریتِ فُرصتهاست؛
و «انتظار»، مدیریتِ برنامه ریزی شده و برآیندِ همین فُرصتهای در هم آمیخته.
فُرصت، زمانِ مُدیریت شدة آدمیست.
زمانهایِ معمولی، فرصت نیست . زمانهایِ برنامهریزی نشده، فرصت نیست. زمانهای فلّهای، فُرصت نیست. ساعتها و روزهایِ باری به هر جهت، فُرصت نیست.
تنها آن مقداری از زمانِ هر کس و هر جامعهیی، «فُرصتِ» او تلّقی میشود ـ
که مدیریت شده، برنامهریزی شده، و بستهبندی شده باشد!
و گر نه، زمانهای فلّهای، برای همه یکسان ست.
زمانِ فلّهای، همان «زمان بیرونیِ» شماست؛ که نسبت به هیچ «شیء»یی، فرقی ندارد.
این تنها «زمانِ درونیِ» انسان است، که میتواند منشأ «فُرصت سازی» و «فُرصت آفرینیِ» انسان بشود.
انتظار، از جنسِ زمان ست. ادامه مطلب ... | |
|
