عرفان مسيري است كه انسان را به نوعي ديگر از معرفت و شناخت ميرساند كه با معرفت حسي و ظاهري متفاوت است. به همين منظور بايد ابزار ديگري را براي سالك پديد آورد يا در درون او كشف كند تا بتواند راه دستيابي به معرفتي ديگر را هموار سازد.
مكاتب عرفاني گوناگون در سراسر جهان هميشه به نوعي معرفت درون بينانه كه با شهود قلبي و دروني دريافت ميشود، اشاره دارند و براي استفاده از آن تلاش ميكنند. همين تلاش، نياز به برنامه عملي خاصي را پديد ميآورد كه اگر از سوي خداوند و به واسطه پيامبران به انسان برسد، شريعت نام دارد.
بيترديد با پذيرش اين كه انسان را خالقي دانا و حكيم آفريده كه از همه اسرار وجودش آگاه است، بايد اعتراف كنيم شريعت الاهي بهترين راه شكوفاسازي استعدادهاي نهفته عرفاني است و با عمل به شريعت ميتوان به عرفان راستين رسيد. از اين رو اين شريعت به همه پيامبران رسيده است خداوند به حضرت محمد(ص) ميفرمايد:
«شرع لكم من الدين ما وصي به نوحاً و الذي اوحينا اليك و ما وصينا به ابراهيم و موسي و عيسي ....» آييني را براي شما تشريع كرد كه به نوح توصيه كرده بود و آنچه را بر تو وحي فرستاديم، به ابراهيم و موسي و عيسي سفارش كرديم.....
ادامه مطلب ...