-
ماه مهمانی خدا .شب قدر . ضیافت معرفت و دل. بهترازهزارماه .سکوت . خلوت. نزول ملائکه و روح بر جان و دل مومنان. دستان تهی ما. سرنوشت یکسال . حوادث و حالات یک سال آینده . تقدیر .قضا و قدر الهی . امضای آینده و سرنوشت .جان مشتاق . دل خائف امیدوار. نظاره جمال صاحب شب قدر. همراهی ویاری خلیفه خدادرزمین . ایستاده دربرابر بهترین محبوب و معشوق ....وزمانی برای بهترین دعا :::: اما این بهترین دعاچیست ؟ این بزرگترین طلب و خواسته که برای محقق شدن آن تمامی این معارف زلال و شرایط ناب دعا باید جمع گردد ؟این کدام آموزش بزرگ است که مومن در شبهای ماه مبارک رمضان از جانب ولی خدا دریافت می کند ؟ دعای افتتاح ازجانب امام زمان ارواحنا فداه به ما رسیده است. این کدام طلب بزرگ است که بعد از طی مراحل معرفت و درمهمانی انس با خدا و وصول به معشوق ، تازه تشنه آن می شویم ؟ آیا صیحه بشارت بخش ظهور که در شب 23 ماه مبارک رمضان شنیده می شود استجابت این دعاست ؟ آیا طلب ظهور و یافتن استحقاق برای یاری امام زمان عج بهترین دعای شبهای قدر است ؟ ادامه مطلب ... -
در قسمت قبل بحث ما معطوف به مفهوم «مهدويت» بود. ما تلاش کرديم نشان بدهيم که مهدويت، امامت و نبوت در اين بحث موضوعيت ندارند و نزاعي اگر هست بر سر قلمرو حق اطاعت خداوند است و ناسازگارياي اگر وجود داشته باشد اولاً و بالذات بين «حق خدا» و «دمکراسي» است و ساير نزاعها فرعي و روبنايي است. و لذا اگر بخواهيم به مسئلهي اصلي بپردازيم و درد را به نحو ريشهاي درمان کنيم، به جاي پرداختن به نسبت مهدويت و دمکراسي، بايد بکوشيم تعارض حق خدا با دمکراسي، يا به بيان ديگر، تعارض «تئوکراسي» با «دمکراسي»، را برطرف کنيم يا نشان دهيم که اصولاً بين اين دو مقوله هيچ ناسازگارياي وجود ندارد. از اينجا به بعد به مفهوم دمکراسي ميپردازيم. به نظر من در اينجا طرف ديگر نزاع نيز خودِ «دمکراسي» نيست، بلکه «مبناي» دمکراسي يعني «حقوق بشر» است. دمکراسي از حق مردم در تعيين حاکمان و تصويب قوانين سرچشمه ميگيرد. بنابراين، ناسازگارياي اگر وجود داشته باشد بين حق خدا و حقوق بشر است و اگر ما موضع روشن و صريحي در باب نسبت حق خداوند و حقوق بشر اتخاذ کنيم، ساير نزاعهاي فرعي هم خود به خود حل خواهند شد. اگر ما مباني فلسفي دمکراسي را بکاويم به حقوق بشر ميرسيم. يعني قويترين و قانعکنندهترين توجيهي که براي دمکراسي وجود دارد اين است که دمکراسي از لوازم و پيامدهاي حقوق بشر است. دمکراسي از تطبيق حقوق بشر بر قلمرو سياست به دست ميآيد و از حق تعيين سرنوشت، حق تصميمگيري، حق انتخاب شدن و انتخاب کردن، حق قانونگذاري و آزادي و برابري و استقلال شهروندان و توزيع عادلانه قدرت سياسي سرچشمه ميگيرد و مبتني بر اين پيشفرض است که عرصهي عمومي ملک مشاع شهروندان است و بايد بر اساس رأي و تصويب و رضايت آنان اداره شود. از اين نظر کساني که براي سازگار کردن دين و دمکراسي، دمکراسي را از حقوق بشر جدا ميکنند، يا حقوق بشر را به احکام ديني مقيد ميکنند، در واقع چيزي از حقوق بشر و دمکراسي باقي نميگذارند. بنابراين نزاع اصلي بر سر اين است که حق خداوند در زمينهي (1) قانونگذاري در باب چگونگي ادارهي جامعه و روش حکومت و (2) تعيين يا نصب حاکمان، چگونه با حق مردم در اين دو زمينه قابل جمع است. چنانکه ميدانيم، دو سؤال اصلي فلسفهي سياست عبارت است از اينکه: (1) چگونه بايد حکومت کرد؟ و (2) چه کسي بايد حکومت کند؟ معتقدان به دمکراسي ميگويند: پاسخگويي به اين دو سؤال حق مردم است، يعني با مراجعه به آراء مردم بايد شيوهي حکومت و شخص حاکم را تعيين کرد و مشروعيت حکومت متوقف بر اين است که آراء مردم (حدوثاً و بقائاً و نفياً و اثباتاً) مبناي پاسخگويي به دو سؤال بالا باشد. از سوي ديگر کساني که به وجود خداوند و مطلق بودن حق اطاعت او باور دارند ميگويند: پاسخگويي به دو سؤال ياد شده حق خداوند است (= تئوکراسي) و براي کشف پاسخ او بايد به متون ديني مراجعه کنيم نه به آراء مردم، و مشروعيت حکومت نيز متوقف بر نصب خداوند و اجراي احکام او توسط حاکم منصوب است. و رضايت مردم، اگر اهميتي داشته باشد، تا آنجاست که با رضايت خداوند (و حاکم منصوب از سوي او) سازگار باشد، و در صورت تعارضِ حق خدا (و حاکم منصوب از طرف او) با حقوق بشر، يا اولي بر دومي مقدم است، يا دومي اصولاً وجود ندارد. بنابراين، تعارض اصلي و زيربنايي بين «حق خدا» و «حقوق بشر» است و اگر ما بتوانيم راه حل درست و قانعکنندهاي براي اين تعارض پيدا کنيم ساير نزاعها و تعارضهاي روبنايي هم به خودي خود و به نحوي مطلوب حل خواهند شد. و لذا به جاي اينکه بپرسيم «آيا مهدويت با دمکراسي سازگار است؟» بايد بپرسيم: «آيا حقوق بشر با حق خداوند سازگار است؟» به تعبير ديگر سؤال اصلي ما اين است که «آيا خدا حق دارد حقوق بشر را نقض کند؟» (اگر چنين حقي براي خدا ثابت باشد، معنايش اين است که در آن مورد خاص حقوق بشر وجود ندارد، نه اينکه وجود دارد ولي خدا آن را نقض ميکند.) ادامه مطلب ... -
درجهبندي مسائل از حيث اهميت و اولويت و تشخيص مسائل اصلي و زيربنايي و تفکيک آنها از مسائل فرعي و روبنايي و اولويت بخشيدن به حل و فصل مسائلي که در دستهي نخست جاي ميگيرند يکي از فرايض عقلاني ما آدميان است. يعني عقلانيت از ما ميخواهد که در مقام تحقيق و بررسي مسائل آنها را به حسب اهميت و اولويت دستهبندي کنيم و پيش از طرح يک مسئله يا پرداختن به آن اولويت و اهميت آن را احراز کنيم و انتخاب آن مسئله را از رهگذر نشان دادن اينکه در حال حاضر مسئلهاي مهمتر و زيربناييتر از آن وجود ندارد توجيه کنيم. مقصودم از مسائل اصلي و زيربنايي مسائلي است که با حل و فصل آنها مسائل فرعي و روبنايي به خودي خود حل ميشوند و لذا پرداختن به اين مسائل هم به لحاظ منطقي و هم به لحاظ عقلاني رجحان دارد. ادامه مطلب ... -
چند روز قبل یکی از وبسایتهای مطرح مهدویت به نام سایت موعود http://mouood.org مطلبی انتقادی نسبت به مقاله شعیب بن صالح بودن دکتر احمدی نژاد را در دو قسمت منتشر کرد. http://mouood.org/content/view/11016/3/ http://mouood.org/content/view/11017/3/ گروه مبشران ظهور ضمن استقبال از هرگونه نقد خیرخواهانه ایراداتی را به این مطلب وارد میداند که شنیدن آنها خالی از لطف نیست: 1.نویسنده محترم این مطلب ادعا میکند که مقاله مورد نظر از نوع تحقیقی نبوده بلکه از نوع اثباتی است.دلیل این مدعای خود را هم بر پایه ادعای نادرست دیگری قرار داده و آن هم این است که نویسنده این مقاله قبل از اینکه درباره شخصیت شعیب بن صالح تحقیق کند و بعد از آن به دنبال به دنبال پیدا کردن مصداق این روایات برود؛ابتدا فرض را بر این گذاشته که آقای احمدی نژاد همان شعیب صالح است و بعد هم سعی کرده به زور روایات را به ایشان منطبق کند.حال آنکه بارزترین خصوصیت این مقاله تحقیقی بودن آن است.نویسنده مقاله ابتدا احادیث مربوط به شعیب بن صالح را ذکر میکند و بعذ از استخراج صفات شعیب بن صالح از روایات مربوطه با ذکر دلایل مستدل آن صفات را با جناب آقای احمدی نژاد منطبق میداند اما در مورد مقاله سایت موعود: ادامه مطلب ... -
بيش از يكصد آيه از قرآن كريم به مصلح كل حضرت بقية الله ارواحنا فداه تفسير و تأويل شده است، كه علامه بزرگوار، ملا محمد باقر مجلسي در دائرة المعارف بزرگ شيعه « بحارالانوار » 70 آيه را به استناد احاديث وارده از اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام در پيرامون ظهور يكتا بازمانده از حجت هاي حضرت حديث نقل كرده است.1 و برخي از بزرگان كتابهائي را در اين رابطه به رشته تحرير در آورده اند كه از آن جمله است: 1. المحجة فيما نزل في القائم الحجة (عليه السلام ) شامل 120 آيه از آيات تفسير شده به ظهور حضرت مهدي ارواحنا فداه به استناد احاديث وارده از معصومين علهيم السلام.2 2. المهدي في القرآن شامل 110 آيه از آيات تأويل شده به ظهور حضرت مهدي عليه السلام به استناد احاديث وارده از طريق شيعه و سني. 3 3. موعود قرآن ترجمه فارسي « المهدي في القرآن » 4. سيماي امام زمان (عليه السلام ) در آينه قرآن شامل بيش از 140 آيه از آيات قرآن كريم كه روايات فريقين (شيعه و سني) به ظهور قبله موعود و كعبه مقصود تفسير شده است.4 در ايو ما نجا به نقل چند آيه در اين رابطه بسنده مي كنيم: ادامه مطلب ... -
انديشه ي مهدويت در طول تاريخ در بين شيعه به طور خاص ودر ميان تمام مسلمانان به طور عام وهمچنين با نام منجي در ميان تمام ملل وجود داشته است، اما در مواقعي كه ظلم وستم ورنج مردمان افزون بر طاقتشان مي شده نمود و بروز ديگري مي يافت. ادعاي دروغين مهدويت موضوعي است كه هميشه جامعه ي اسلامي و به خصوص شيعي را دچار تشتت و آسيب مي كرده است. اين ادعاها كه امروزه و هر چه به ظهور نزديكتر مي شويم پررنگتر و بيشتر مي شود، سابقه اي به طول خود اسلام دارد. اولين نشانه هاي ادعاي مهدويت را مي توان پس از واقعه عاشورا مشاهده كرد. ادامه مطلب ... -
گام سوم وظایف منتظران امام زمان (عج) زیارت که میرویم، از حرم امام رضا(علیهالسلام) تا حرم حضرت معصومه(سلام الله علیها)؛ از حرم امام حسین(علیهالسلام) تا حرم نبوی(صلی الله علیه و آله)؛ نماز که میخوانیم، از نماز واجب تا مستحب؛ جشن میلاد گرفتهایم یا مجلس عزایی برای امام حسین(علیهالسلام) و ... اول هر دعایی، دعای فرج را میخوانیم ... الَّلهمَّ کُن لِوَلیکَ الحَجَةِ بن الحَسَن ... دست نیاز که بر میداریم اول ظهور مهدی (عج) را میطلبیم ... اما با خودمان فکر کردهایم که برای ظهور چقدر آمادهایم؟ اگر همین فردا، روز ظهور باشد؛ من و تو چه کردهایم؟ چه داریم برای حضرت؟ با جسممان میتوانیم یاریاش کنیم؟ با فکر و اندیشهمان چه؟ اصلاً قلبمان چه؟ چقدر انتظار حضرت را میکشد؟ این همه دعا بنای بر عادت که نیست، هست؟! ادامه مطلب ... -
آیه "انا انزلناه فی لیلة القدر" از مستدلترین آیات قرآن بر ضرورت وجود همیشگی یك ولی امر از جانب خداست و آن همان امام معصوم است. خبرگزاری شبستان: خداوند متعال در چهارمین آیه سوره مباركه قدر میفرماید: تنزّل الملائكة و الرّوح فیها بإذن ربهّم من كلّ أمرٍ؛ فرشتگان و روح، در آن شب به دستور پروردگارشان با هر فرمانی (برای تقدیر هر كاری) فرود آیند. (1) فعل مضارع «تنّزل» دلالت بر تكرار و بقاء «لیلةالقدر» دارد، و در آیات سوم و چهارم سوره دخان نیز: فیها یفرَق كلّ أمرٍ حكیم(2) ؛ در آن شب، هر فرمانی، بر حسب حكمت صادر میشود. دلالت بر تجدد و دوام دارد. زیرا هیأت نحوی باب «تفعّل» دلالت بر پذیرش یا تكلف یا هر دو مینماید. ظاهر این فعلها، خبر از تفریق و تنزل امر در لیلةالقدرهای آینده میدهد. این امر كه در زمان رسول خدا به آن حضرت نازل میشدهاست، و در هر شب قدر دیگر، باید بر كسی نازل و تبیین و تحكیم یا كشف شود كه به افق نبوت نزدیك و پیوسته باشد. ادامه مطلب ... -
پرسش : آيا امام زمان (عليهالسلام)، پس از ظهور دين جديدى خواهند آورد؟ پاسخ : در برخى از روايات آمده است كه وقتى حضرت مهدى، عليهالسلام، ظهور كند مردم را »به امر جديد« و يا »كتاب جديد« دعوت خواهد كرد، از جمله آن روايتها است روايتى از امام صادق، عليهالسلام، كه در آن آمده است: وقتى قائم، عليهالسلام، ظهور كند به امر جديدى مردم را دعوت خواهند كرد، همانطور كه پيامبر اكرم، صلّىاللَّهعليهوآله، مردم را پس از بعثت به امر و آيين جديدى فرا مىخواندند.1 در مقابل براساس اعتقاد همه مسلمانان دين اسلام آخرين دين الهى و كتاب قرآن آخرين كتاب وحى است كه به بشر نازل شده است و گذشته از اين در تعداد زيادى از روايات تصريح شده است، امام زمان، عليهالسلام، مردم را به اطاعت كامل از دين اسلام و احكام حياتبخش آن دعوت خواهد كرد. در اين باره از رسول خدا، صلّىاللَّهعليهوآله، نقل شده است كه: ادامه مطلب ... -
ظهور حضرت حجت(عج) از اموری است كه در اسلام نسبت به آنها به شدت تأكید شده و در حتمیت آن ذره ای شك و شبهه وجود ندارد. پیش از این گفتیم كه در آیاتی نظیر آیة 55 سورة نور، خداوند متعال به مؤمنان وعده داده است كه فرمانروای زمین گردند و بر آن سیطره یابند. صحبت كردن از حضرت مهدی(ع) و نشانه های ظهور ایشان در واقع صحبت كردن از حوادثی است كه بناست در آینده اتفاق بیفتد و لذا بجاست كه از خود بپرسیم: اگر در مورد احادیث نقل شده در این زمینه بررسی اسناد صورت گرفت و مطمئن شدیم كه آنها از معصوم(ع) صادر شده است، آیا می توان مطمئن بود كه حتماً همة آن حوادث آن گونه كه در روایات شریف ما آمده اند وقوع یابند؟ پاسخ به این پرسش در كتب عقیدتی و فلسفی تحت عنوان «بداء» داده می شود كه طی این بخش از مطالب به آن می پردازیم. «بداء» در لغت به معنای ظهور و روشن شدن پس از مخفی بودن چیزی است و اصطلاحاً به روشن شدن چیزی پس از مخفی بودن از مردم اطلاق می شود؛ بدین معنا كه خداوند متعال بنا بر مصلحتی، مسئله ای را از زبان پیامبر یا ولی ای از اولیای خویش به گونه ای تبیین می كند و سپس در مقام عمل و ظهور و بروز، غیر آن را به مردم نشان می دهد. در قرآن آمده است: خداوند هر چه را بخواهد محو یا اثبات می كند در حالی كه ام الكتاب نزد اوست و خود می داند عاقبت هر چیزی چیست.1 ادامه مطلب ...
